Blogs cinebel.be
cinebel.be | Créer un Blog | Avertir le modérateur

26-12-17

De 10 beste films van 2017 volgens ElaN Filmavonden

elan filmavonden jaaroverzichtSterren komen, sterren gaan (vraag maar aan Kevin Spacey). Alleen ElaN Filmavonden blijft bestaan. :) Onze filmtop 10 van 2017!


10. Home

Dat Fien Troch kan filmen, bewees ze al eerder in o.m. ‘Unspoken’ en ‘Kid’. In haar vierde prent ‘Home’ gaat het verder crescendo. ‘Unspoken Kid’ had trouwens ook gekund als titel. Kevin is namelijk een zwijgzame tiener die in de cel heeft gezeten en intrekt bij zijn oom en tante omdat hij nog steeds overhoop ligt met zijn vader. Huiselijk geweld, incest, de miscommunicatie tussen volwassen en tieners ... De personages blijven ook in Fien Trochs vierde film worstelen met zichzelf en hun omgeving. En met Kevin Janssens. De uppercut die hem tegen de grond sloeg had ook de onze kunnen zijn.

9. Wind River

De ervaren speurder Corey (Jeremy Renner) onderzoekt samen met een jonge FBI-agente de moord van een meisje in een indianenreservaat. Struinend door de sneeuw stuiten ze op weerstand van de lokale bevolking. Retespannend en tegelijk een onderhuids politiek commentaar die onder je huid kruipt. Taylor Sheridan graaft namelijk in de ziel van de indianen die een bar bestaan leiden in het reservaat. "Out here you survive or you surrender", horen we Corey zeggen. Jawel, de Amerikanen weten de indianen goed weg te stoppen. Geen foutloze film van debuutregisseur Taylor Sheridan (scenarist van ‘Hell or High Water’) maar wie zonder zonde is werpe de eerste sneeuwbal.

8. Get Out

Een lepeltje dat tegen een kopje thee blijft klingelen. Meer heeft regisseur Jordan Peele niet nodig om je de stuipen op het lijf te jagen. En dan moest het griezeligste nog komen. Als de zwarte jongeman Chris voor het eerst zijn blanke schoonouders bezoekt, gebeuren er rare dingen rondom hem. De huishoudster trekt wel heel gekke bekken en waarom houdt de tuinier de lippen op elkaar? Het mysterie ontvouwt zich in een bloedstollende finale. Peele maakt er en passant een sociale satire van en laat ons voelen hoe het is om zwart te zijn in een witte wereld. We hebben nog een lange weg te gaan.

7. American Honey

De Britse cineaste Andrea Arnold ('Red Road', 'Fish Tank') koppelt opnieuw zachte poëzie aan een rauw potje sociaalrealisme. Deze keer duikt ze in de onderbuik van Amerika met een roerende roadmovie slash lovestory over een vrolijke bende white trash jongeren die huis-aan-huismagazines verkopen in de Midwest. Shia LaBeouf steelt de show alsook het hart van Star (Sacha Lane), meteen de ster van de film. De soundtrack is uit de kunst met als hoogtepunt 'Dream Baby Dream' van Springsteen. Geen nummer dat beter paste bij Stars hunkerende blik naar een betere toekomst.

6. Moonlight

Ja, het was lachen toen niet ‘La La Land’ maar wel ‘Moonlight’ in extremis de Oscar voor beste film kreeg uitgereikt. Volledig terecht, trouwens. Dit breekbare meesterwerkje over de coming out van Chiron, een zwarte homoseksuele tiener in een ghetto, hield ons van begin tot het eind in de ban. Voor hetzelfde geld had dit een keiharde gangsta flick geweest met veel bla bla en bling bling. Niet zo bij rastalent Barry Jenkins die het verhaal een poëtische onderlaag geeft en Chiron neerzet als een kwetsbare jongeman op zoek naar waardigheid en (eigen)liefde. Wat wonderwel lukte toen het blauwe maanlicht ging schijnen. Vijfsterrenfilm!

5. The Killing of a Sacred Deer


Een beetje Kubrick hier, wat Polanski daar terwijl ook De Palma even komt piepen. In 'The Killing of a Sacred Deer' pikt het Griekse genie Yorgos Lanthimos als de raven. Maar zolang het grote cinema oplevert, geen haan die ernaar kraait. Hartchirurg Steven (Colin Farell) maakt aan de operatietafel - al dan niet met een glas te veel op - een fatale fout. Martin, de tienerzoon van de overleden patiënt zint op wraak. Wat heet? Steven moet een van zijn gezinsleden offeren. Een ‘offer he can’t refuse’ of zijn gezin gaat er helemaal aan. Een tragikomedie of een huiveringwekkende horrorthriller? Zeg maar allebei. Als het presidentschap van Trump verfilmd wordt, weten we al wie in de regiestoel moet plaatsnemen.

4. Nocturnal Animals

Strakker dan een paspop. In deze gestileerde wraakthriller laat modeontwerper en regisseur Tom Ford (‘A Single Man’) naadloos twee verhaallijnen door elkaar lopen. Galeriehoudster Susan ziet haar societyleventje uit elkaar spatten als ze het boek van haar ex-man leest. Het verhaal van een bende psychopaten dat een gezin gijzelt, doet haar beseffen dat ook zij schuld treft aan de scheiding van haar man. Hitchcock meets Lynch meets Winding Refn maar bovenal een nagelbijter die ons constant aan onze bioscoopstoel genageld hield.

3. Loveless

Het koppel Boris en Zhenya staat op scheiden. Allebei hebben ze iemand anders en staren ze meer naar hun smartphone dan naar elkaar. Liefde in tijden van sociale media. Zoon Alyosha is het kind van de rekening. Als hij hoort dat hij zijn ouders tot last is - de schrijnendste scène van het jaar - verdwijnt hij met de noorderzon. O ironie, de zoektocht naar de ongewenste Alyosha brengt Boris en Zhenya weer samen. De Russische zwartkijker Zvyagintsev zoekt als altijd de schaduwkanten op van de menselijke ziel in dit (v)echtscheidingsdrama met Bergmaniaanse allure. Een meesterwerk waar we ons mobieltje even voor opzij legden.

2. Manchester by the Sea

Dit drama over rouw, verlies en een onpeilbaar diep verdriet raakte ons tot in de tenen. Klusjesman Lee Chandler (Casey Affleck) is het type dat geen woord te veel zegt. Wie is deze man die een schild om zich heen heeft getrokken? Flashbacks geven een zielsontroerend antwoord. 'Manchester by the Sea' is zo'n een drama waar menig regisseur met beide voeten in de valkuil der clichés zou trappen. Niet hier. De personages zijn als borrelende vulkanen die op uitbarsten staan maar zover komt het zelden. Je zou denken, een prent die zwaar op het gemoed weegt. Gelukkig brengt regisseur Kevin Lonergan op tijd en stond de gulle lach naar boven. En zo kun je deze magistrale prent vergelijken met een koffietafel na een begrafenis: er wordt getreurd maar eens de sandwiches achter de kiezen mag er stoom worden afgeblazen. Het is des menschen.

1. The Square

Hilarisch. De kunstwerken die in ‘The Square’ passeren, bestaan uit niet meer dan wat opeengestapelde stoelen en hoopjes olifantendrek. In deze slimme satire met de ene knappe visuele vondst na de andere zet de Zweed Ruben Östlund de hedendaagse kunstwereld voor aap. Letterlijk. En een groot geloof in de mannelijke helft van de mensheid kan je hem ook niet toedichten. Museumdirecteur Christian bedoelt het goed als hij zijn nieuwe expo wil promoten maar alle goede bedoelingen ten spijt, krijgt ie telkens het deksel - en een condoom - op de neus. ‘The Square’ is daarmee niet alleen onze favoriete brasserie in Kermt maar ook onze film van het jaar. Hasta la vista, tot in 2018!

Stijn Phlix

Ook zeer de moeite: 120 Battements par minute, Dunkirk, Everybody Wants Some!!, Thelma, Zagros

Post een commentaar