Blogs cinebel.be
cinebel.be | Créer un Blog | Avertir le modérateur

04-09-16

'Toni Erdmann': Met de mond vol tanden

In de naam van de vader, de dochter en de heilige geest. Buitengewoon geestig en al even ontroerend. Ze zullen van ver moeten komen om 'Toni Erdmann' de titel van film van het jaar te ontnemen.


TONI.JPGSimpeler kan een pitch nochtans niet zijn. Een vader wil de banden met zijn hardwerkende dochter nauwer aanhalen. Maar de Duitse regisseuse Maren Ade - met haar vorige film 'Everyone Else' uit 2009 behaalde ze een Zilveren Leeuw in Berlijn - maakt er een wonderlijke triomf van.

Vader Winfried is van het type 'ik ben me d'er eentje'. Of twee. Want met een pruik op en een vals gebit transformeert hij in alter-ego Toni Erdmann, een onvervalste practical joker die in de weer is met scheetkussens, handboeien en kaasraspen en tussendoor handig advies meegeeft. Een pasgetrouwd koppel feliciteert hij vriendelijk om er dan aan toe te voegen: "Wel samen blijven, hé."

Dochter Ines is minder een lachebekje. Wat wil je als je een drukke job hebt in Boekarest en constant moet jaknikken tegen nitwittende 'corporate ties' wiens praatjes even hol zijn als die van de nieuwe assistent-coach van de Rode Duivels. Vrije tijd? Die doet ze op aan massagesessies op kosten van de firma en een uurtje obligate derderangsseks in een dito hotelkamer.

Als Winfrieds hond sterft, besluit hij Ines op te zoeken in Boekarest. Die ontvangt hem met haar ogen meer gericht op haar mobieltje dan op haar vader. De missie mag duidelijk zijn. Zijn dochter uit de moordende ratrace halen en het kille pantser doorbreken dat ze zichzelf heeft aangetrokken. Een opdracht die niet van een leien dakje loopt. Hoe mooi is dan ook om te zien als Ines heel even ontdooit als ze een karaokeversie aanheft van 'The Greatest Love of All' van Whitney Houston. Een scheur in Ines' pantser en eentje in ons hart.

Filmische hoogstandjes hoef je niet te verwachten, wellicht de reden dat de prent in Cannes niet in de prijzen viel. Maar dat maakt het kijkplezier er niet minder om. Ade doet je uit je stoel schieten van het lachen (de scène met het scheetkussen!), ongemakkelijk schuifelen (een petit four zal nooit meer hetzelfde smaken ...) om je dan weer met één welgemikte vraag met beide voeten op de begane grond te plaatsen.

"Ben je eigenlijk wel een mens?", vraagt Winfried vertwijfeld aan zijn dochter. Het is Ines' beurt om met een mond vol tanden te staan. Het snelle leven dat wij in het Westen leven en dat ons vervreemdt van vrienden en familie: het is maar een van de levenslesjes die Ade de film binnensmokkelt. Zo stel je je ook de vraag wie nu eigenlijk de grootste verkleedpartij opvoert. Toni met z'n gekke tanden of Ines met haar onderling verwisselbare business-mantelpakjes. Ade geeft uitsluitsel aan het volstrekt onvoorspelbare einde waarbij je onlosmakelijk tot de vaststelling komt dat we allemaal een beetje meer zoals Toni Erdmann moeten zijn. Straks toch eens de kaasrasp uit de keukenschuif halen.

E-MaN

'Toni Erdmann' werd bij ElaN Filmavonden vertoond op 1 september jl.

20:06 Gepost in Films, Recensies | Permalink | Commentaren (0) | Tags: toni erdmann

De commentaren zijn gesloten.