Blogs cinebel.be
cinebel.be | Créer un Blog | Avertir le modérateur

31-12-13

De 10 beste films van 2013 volgens ElaN Filmavonden

la_grande_bellezza_ansa.jpg

Een slome neushoorn kuierend door de straten van Brussel, een lichtgevende giraf die opduikt uit Romeinse ruïnes en een rosse kater die het hazenpad kiest in de straten van New York. Veel fauna dit jaar in filmland. Alsof Vrouwe Cinema wilde aantonen dat de mensheid geheel en al op apengapen ligt. Waar wel iets voor te zeggen valt, natuurlijk (Alex Agnew bezig gezien dit jaar? Miley Cyrus? Of Nicolas Anelka?). Maar goed, het einde van de wereld is niet meteen in zicht, afgaande op de 52 films die ElaN Filmavonden dit jaar op het scherm bracht. Want zelden zoveel kwaliteit voorgeschoteld gekregen in TheRoxyTheatre. 2013 bij ElaN Filmavonden: een boerenjaar, zowaar. Onze top 10.


Te beginnen met Le monde nous appartient van Brusselaar Stephan Streker over twee jonge twintigers die denken dat de wereld hen toebehoort maar tot hun scha en schande erachter komen dat het geluk niet zomaar voor het grijpen ligt. Maar – als het een troost mag zijn – wel goed voor een plaatsje in onze top 10 van beste films van het jaar. Al was het maar om de neushoorn die doodgemoedereerd door de Brusselse straten slentert.

Ook bevreemdend én beklijvend: Borgman van absurdist Alex Van Warmerdam. “Kunst moet vragen oproepen”, zei onze leraar esthetica al en die kregen we met hopen aangeleverd. Wat bezielde Camiel Borgman (Jan Bijvoet in een glansrol) bijvoorbeeld om vanuit een zelfgegraven kuil diep in een bos een gelukkig gezinnetje de stuipen op het lijf te jagen? Hadden we te doen met de duivel, een gevallen engel of iemand die van twee walletjes at: Goed én Kwaad? En de vraag der vragen: was dat écht Gène Bervoets op die grasmaaier?

Nog zo’n figuur die zich verschanst (niet onder de grond maar op een boot in een boom) en qua mythische proporties Borgman naar de kroon steekt: Mud. Op een eiland midden in de Mississippi hoopt deze zonderlinge knakker op de hereniging met zijn grote liefde, daarbij geholpen door de bijdehante tieners Ellis en Neckbone. Mud van supertalent Jeff Nichols (Take Shelter) houdt het midden tussen een coming-of-agedrama à la Stand by Me en Mark Twains meesterlijke roman Huckleberry Finn. Hij neemt je mee naar de andere kant van Amerika: dat van drijvende huizen en armtierige bewoners bij wie het innerlijke vuur allang is uitgedoofd. Alleen de ‘hopeless romantic’ Mud vecht – met een blikje maïsbonen in de hand – voor zijn grote liefde. Knap lastig wel: nu nog zitten we met de vraag of Mud bestaat of niet. Of misschien alleen in de verbeelding van Ellis en Neckbone?

Van de zompige oevers van de Mississippi naar de Texaanse steppes, waar het outlawkoppel Bob en Ruth een fatale liefde beleeft. In Ain’t Them Bodies Saints laat regisseur David Lowery zijn hoofdpersonages boeten voor hun misdaden, tot bloedens toe. Wat nog het minste is. Vooral het eeuwige schuldbesef lijkt hun grootste straf te zijn. Ain’t Them Bodies Saints, een in sfeervol okergeel licht badende neowestern van hoge allure. De verrassing van het jaar.

Wat niet gezegd kan worden van de nieuwste van de broertjes Coen. Wanneer slagen zij er eens in om niét in een top 10 te belanden? Inside Llewyn Davis, een diep melancholisch portret over een folkzanger die niet aan de bak komt, is niet de beste Coen. Wel de meest droefgeestige van heel het pak. We volgen Davis’ zwerftocht van sofa tot sofa in het Greenwich Village van de jaren ’60. Een trip waarbij hij zichzelf – meer dan hem lief is – tegenkomt, net als die vervelende rosse kat. De soundtrack van T Bone Burnett is – als altijd bij de Coens – uit de kunst. Maar nog het meest onder de indruk waren we van de ronduit verbluffend in beeld gebrachte autorit die Llewyn van New York naar Chicago brengt. Zodra op de tonen van een engelachtige operastem de sneeuw uit de lucht dwarrelde, wisten we het: de scène van het jaar.

We blijven in New York met alweer een personage dat dolend door de stad op een beter leven hoopt. Danseres Frances Ha is de naam. Huh, Ha? Regisseur Noah Baumbach (The Squid and the Whale, Greenberg) verwijst daarmee naar Annie Hall, Woody Allens legendarische creatie uit Manhattan. Meteen ook de reden voor een top 10-plaats. Want iets in ons zegt ons dat de tweede Woody Allen waarlijk is opgestaan. Ook hier trachten de personages de vele valkuilen van het leven – vaak tevergeefs – te ontwijken. En ook hier zit de film tjokvol ongemeen grappige quotes: “I feel like a bad mother in 1987”, lispelt Frances als ze in een benauwd appartementskamertje een sigaret opsteekt.

Schokkend en beklemmend van begin tot einde: The Act of Killing, een documentaire over de slachtpartij die de doodseskaders van de Indonesische president Soeharto halverwege de jaren ‘60 aanrichtten onder zijn politieke tegenstanders. Naar schatting 1 miljoen vermeende communisten lieten daarbij het leven. Een stukje verzwegen geschiedenis dat cineast Joshua Oppenheimer tot leven brengt. Hij laat daarbij niet de slachtoffers maar de daders aan het woord. Oppenheimer vroeg hen om hun ervaringen te verfilmen in een genre naar keuze. Zo komen er klassieke gangster- en film-noirscènes voorbij, maar ook uitbundige musicalnummers. En zo zaten wij met open mond te staren naar de beul Anwar Congo die met een roze cowboyhoed op zijn hoofd en een grijns – breder dan die van El Toro – toont hoe hij met een dun ijzerdraadje de keel dichtschroefde van zijn slachtoffers. The Act of Killing is allerminst een pretje om naar te kijken, maar wel de meest relevante film van het jaar.


Takashi Miike, Kiyosha Kurosawa en Hirokazu Kore-eda (Still Walking, I Wish). Geen idee wat ze daar in de noedelsoep doen, maar de Japanse cinema leeft al enkele jaren op een wolkje. In het tedere Like Father, Like Son zoekt Kore-eda vervaarlijk de rand op van het valse sentiment, om er nét niet over te gaan. Hartverscheurend, dit familiedrama over een koppel dat te horen krijgt dat hun zesjarige zoontje na de geboorte met een ander kind werd verwisseld. Tja, daar sta je dan met een koekoeksjong dat je met hondstrouwe ogen aankijkt.

Je kunt regisseur Abdellatif Kechine veel verwijten. Dat hij een pedante klootzak is die zijn acteurs tot pure wanhoop drijft, bijvoorbeeld. Maar met het lesbodrama La vie d’Adèle haalde de Tunesische Fransman wel netjes de Gouden Palm van Cannes binnen. Een drie uur durende filmrit die wij met plezier en zonder één stiekeme blik op ons mobieltje uitzaten. En ja, Kechine wil ons veel vertellen: de zoektocht naar seksuele identiteit, de manier waarop in de liefde extremen elkaar aantrekken (Adèle slurpt spaghetti, de oudere Emma savoureert oesters), gefnuikte ambities … Een film over het leven tout court, quoi.  

Wat ons bij de nummer 1 brengt: La Grande Bellezza. Bestaat er nog een trapje hoger dan de overtreffende? Paolo Sorrentino nam ons mee op een wonderlijke, hypnotiserende en bijwijlen surrealistische trip door de Eeuwige Stad: Rome. Of is dat alleen propaganda uit de toeristische brochure? Want het Rome van Sorrentino is er één in verval. Net als Jep Gambardella, celebrityjournalist, gerateerd schrijver en handy dandy op leeftijd. Héél af en toe glimt zijn ster nog – vooral op de glitterfeestjes van de Romeinse beau monde. Jawel, Jep geniet van het leven. Zo lijkt het toch. Want thuis in zijn hangmat dwalen zijn gedachten af naar àl die verloren jaren, maar vooral naar zijn grote jeugdliefde. En, beste vrienden, de blik die Jep ons dàn toewerpt. Daarom alleen al is La Grande Bellezza de beste film van het jaar.

 
Top 10 ElaN Filmavonden 2013

10.The Act of Killing (Joshua Oppenheimer)
9. Le monde nous appartient (Stefan Streker)
8. Ain’t Them Bodies Saints (David Lowery)
7. Frances Ha (Noah Baumbach)
6. Borgman (Alex Van Warmerdam)
5. Inside Llewyn Davis (Joel & Ethan Coen)
4. Mud (Jeff Nichols)
3. Like Father, Like Son (Hirokazu Kore-eda)
2. La Vie d’Adèle (Abdellatif Kechiche)
1. La Grande Bellezza (Paolo Sorrentino)

Ook zeer de moeite:
Killing them Softly, Django Unchained, Pieta, Call Girl en Nymphomaniac I


E-MaN

ElaN Filmavonden 2013

7/1: Offline
14/1: Shadow Dancer
21/1: Lincoln
28/1: Zero Dark Thirty

4/2: Hitchcock
11/2: Killing Them Softly
18/2: Sightseers
25/2: Django Unchained

4/3: The Master
11/3:Seven Psychopaths
18/3: Searching for Sugar Man
25/3: Paradise: Liebe

8/4: Kid
15/4: Le monde nous appartient
22/4: The Attack
29/4: Pieta

6/5: The Company You Keep
13/5: Crimi Clowns – De Move
27/05: Side Effects

3/6: Le Passé
10/6: The Great Gatsby
17/6: Lore
24/6: Mud

1/7: Only God Forgives
8/7: Frances Ha
15/7: Kapringen
22/7: Safety Not Guaranteed
29/7: Call Girl

5/8: Blue Jasmine
12/8: The Iceman
19/8: Jeune et Jolie
26/8: Grand Central

2/9: Metro Manila
9/9: Oh Boy
16/9: Borgman
23/9: Promised Land
30/9: The Act of Killing

7/10: La vie d’Adèle
14/10: Omar
21/10: I'm the same, I'm an other
28/10: Behind The Candelabra

5/11: Despues de Lucia
11/11: Inside Llewyn Davis
18/11: The Congress
25/11: The Immigrant

2/12: Ain’t Them Bodies Saints
9/12:  The Lunchbox
16/12: La Grande Bellezza
23/12:  
Like Father, Like Son 
30/12: Nymphomaniac I & II 

 

 

 

De commentaren zijn gesloten.