Blogs cinebel.be
cinebel.be | Créer un Blog | Avertir le modérateur

23-12-12

De 10 beste films van 2012 volgens ElaN Filmavonden

holy motors, elan filmavonden, jaaroverzicht elan filmavonden 2012, amour, beyond the hills, jagten, killer joe, carnage, hugo, le havreWat we onthouden hebben van 2012? Syrië, Sandy, Sierre en het schielijke heengaan van Ford Genk. Weinig reden dus voor een rondedansje. Tenzij bij het buitengaan van volgende films die ElaN Filmavonden de afgelopen 12 maanden zijn publiek voorschotelde. Onze top 10.


Met als eerste vaststelling: het waren de 70-plussers die in 2012 bijzonder goed op dreef waren. Polanski, om te beginnen. Op zijn 78ste vuurde de misantropische Meester nog maar eens een gifpijl af die ons rechtstreeks in het hart trof. In Carnage komen twee koppels samen om een dispuut te regelen. Bloed valt er niet, het masker der beschaving wel. Zeker als de fles whiskey op tafel wordt gezet. "I am glád our son kicked the shit out of yours!", tiert Kate Winslet die dan al het tafeltje met kunstboeken van Jodie Foster heeft ondergekotst. Voor ons de scène van het jaar.

Beschaving is ook ver te zoeken in de gloeiende thriller Killer Joe van William Friedkin (78) met Matthew McConaughey in de hoofdrol. Jarenlang de golden boy uithangend in onderling verwisselbare romcoms om dan de stroop van zijn mond te vegen en te schitteren in het iets serieuzere werk (The Lincoln Lawyer, Magic Mike, Mud). McConaughey speelt Joe Cooper, een sardonisch grijnzende satan met cowboyhoed die vanachter donkere zonnebrilglazen zijn oogje laat vallen op een jonge deerne. Een moord zou hij voor haar begaan, wat ook gebeurt. Killer Joe ontziet werkelijk niets of niemand en gebruikt alle middelen om zijn doel te bereiken, tot aan een gefrituurd kippenboutje toe...  Friedkin laat het verhaal alle kanten uitwaaieren: nu eens bloedstollend dan weer knotsgek maar altijd beklijvend. En dan te weten dat Friedkin tussendoor opera's regisseert, nét als Michael Haneke trouwens.

Het Oostenrijkse ijskonijn, intussen ook de 70 gepasseerd, leverde met Amour een wonderschoon maar schrijnend portret van Georges en Anne, een gelukkig echtpaar op jaren dat plots voor de afgrond van het graf staat als Anne erg ziek wordt. Vanuit zijn achterzak haalt Haneke nog maar eens zijn fileermes boven en toont in zijn typisch meedogenloze stijl aan wat onze grootmoeder ons al eerder wist te vertellen: oud worden willen we allemaal, het zijn is een ander paar mouwen. Prachtprent.

Oudje nummer 4 dat ons wist te bekoren, was Martin Scorsese. Klein van gestalte - Marty meet 1.55 m - maar misschien wel de grootste aller regisseurs. Met de 3D-familiefilm Hugo, wisselt de Koning van het gangstergenre het geweer van schouder. Tegelijk is Hugo Marty's ode aan datgene wat hem het dierbaarst is: film, die machtige kunstvorm die zoals Hugo's vader het zegt 'de kracht heeft om dromen te vangen'. 

Nog zo'n dromenvanger vinden wij Wes Anderson. Voor weirdo Wes lijkt de wereld één groot poppenhuis, bevolkt met rare snuiters die - tegen beter weten in - er het beste van proberen te maken. Zo ook Moonrise Kingdom, een clever coming-of-age verhaal over het stelletje verliefde pubers Sam en Suzy. Ontroering was ons lot (het slowdansje op het strand op muziek van Françoise Hardy!) maar ook gegierd van het lachen (Edward Norton in korte scoutsbroek en Bruce Willis' toupetje).

Het personage van het jaar liepen wij tegen het lijf in Aki Kaurismaki's immigrantenfabel Le Havre. Schoenenpoetser Marcel Marx (de naam van het jaar-trofee is ook meteen voor de man) ontfermt zich over de Afrikaanse jongen Idrissa die met een scheepscontainer aanspoelt in de havenstad Le Havre. "Is dit Londen?", vraagt Idrissa waarop Marcel kurkdroog: "Da's aan de andere kant". Als gewoonlijk stouwt Kaurismaki zijn film vol met spaarzaam met woorden omspringende figuren die een stil verdriet in zich meedragen. 't Is wat het is, zié je de bakker, kruidenier en cafébazin denken. Rijden op de autoweg doen ze nog wel maar de afslag naar Het Grote Geluk? Die hebben ze allang gemist. Gelukkig biedt Little Bob - een Johnny Hallyday in lompen - een bakje troost middels een fijn accordeondeuntje.

Helemaal ondersteboven waren wij ook van Once upon a time in Anatolia, van het Turkse filmwonder Nuri Bilge Ceylan. Na het prachtige onheilsdrama Three Monkeys in 2009 hadden we Ceylan al gekroond tot de Tarkovski van de Bosporus - of Turkovski, zo u wil. Met Anatolia doet hij die titel alle eer aan. 

Net als in de Dogma-mijlpaal Festen 14 jaar geleden, laat de Thomas Vinterberg, de duisterste der Denen, een kindermisbruiker zijn omgeving op stelten zetten. Hoewel, kindermisbruiker? De hoofdfiguur in Jagten treft geen schuld. Toch wijst heel het dorp hem met de vinger om hem zonder verpinken aan de schandpaal te nagelen. En dat levenslang, zo blijkt uit het einds(c)hot. Met Jagten neemt Vinterberg ons bij de hand richting de donkerste spelonken van de menselijke psyche. Niet moeilijk dat we na afloop even op ons effen moesten komen. Wat ook het geval was tijdens Beyond The Hills van Christian Mungiu. 2,5 uur lang slaagt de Roemeen erin om de beklemmende beslotenheid van een slotklooster tastbaar te maken. Maar zijn verdiensten gaan nog verder. Geen idee waar ze exact vandaan kwamen of het moet de aaneenschakeling van de tableau vivant-achtige shots van een zustergemeenschap zijn, maar Beyond The Hills bezorgde ons kouwe rillingen tot in het ruggenmerg.  

Hoog tijd voor de absolute nummer 1, Holy Motors van Leos Carax. Voor de enen een pompeus filosofisch traktaat  waar je kop noch staart aan krijgt. Wij, daarentegen, gingen helemaal overstag voor Monsieur Oscar (Denis Lavant) die in een witte stretch limo doorheen de Parijse straten schrijdt om zich te hullen in de rol van 9 personages. We zien hem in opdracht van de firma Holy Motors als zakenman, bedelaarster, accordeonspeler, huurmoordenaar, … de meest vreemde avonturen beleven. Nog het meest lol beleefden we aan de rol als trol die Lavant (met Eva Mendes!) neerzette. Wat Carax ons exact wilde meegeven, was ons niet altijd geheel duidelijk. Niet dat wij er wakker van lagen. Daarvoor is dit multi-interpreteerbare pareltje ons te dierbaar. Tegelijk kropen er in ons hoofd bespiegelingen over de materialistische maatschappij van vandaag die de verbeelding als een stoute jongen in de hoek heeft gezet. Daar waar de klappen vallen. Het is goed dat enfant terrible Carax met Holy Motors toch eventjes weerwerk bood.

10. Le Havre (Aki Kaurismäki) 
9. Carnage (Roman Polanski)
8. Moonrise Kingdom (Wes Anderson)
7. Jagten (Thomas Vinterberg)
6. Killer Joe (William Friedkin)
5. Beyond The Hills (Christian Mungiu)
4. Hugo (Martin Scorsese)
3. Once upon a time in Anatolia (Nuri Bilge Ceylan) 
2. Amour (Michael Haneke)
1. Holy Motors (Leos Carax)

Haalden het net niet: Les Géants, Tinker Tailor Soldier Spy, Marley, Le Grand Soir, A perdre la raison en Dans la maison.


E-MaN
www.elanfilmavonden.be

17:55 Gepost in Films, Recensies | Permalink | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.