Blogs cinebel.be
cinebel.be | Créer un Blog | Avertir le modérateur

05-08-12

Bob Marley, The Definitive Story: muziek als missie

Bob Marley, Kevin MacdonaldDe Schotse regisseur Kevin Macdonald (Last King of Scotland, State of Play) hoef je natuurlijk niet te vertellen hoe je een goede documentaire in elkaar steekt. In Touching the Void liet hij al zien hoe überalpinist Joe Simpson, bungelend aan een touw, zijn hachje redt in de Andes. Met One Day in September over het gijzelingsdrama tijdens de Olympische Spelen in 1972 haalde hij een Oscar binnen terwijl Being Mick een boeiende inkijk geeft in het leven van Rolling Stone Mick Jagger. En nu is er Bob Marley, The Definitive Story, waar Macdonald op omstandige wijze leven en werk overschouwt van de reggaelegende, vechter voor de goede zaak, Rastafari-aanhanger, vrouwenversierder en - niet onaardige - voetballer. Al die aspecten van Marley's rijke persoonlijkheid laat Macdonald tussen de wietdampen door duidelijk aan bod komen middels getuigenissen van medemuzikanten, familieleden en mensen uit zijn inner circle.

 


Macdonald begint keurig netjes bij het begin. We zien hoe Marley als arme sloeber opgroeit in het Jamaicaanse bergdorpje Nine Mile om dan zijn eerste muzikale stappen te zetten in Trenchtown, een van de ghetto's van Kingstown. Met veel vlijt en volharding, en met de steun van muzikale talenten als Peter Tosh en Bunny Livingston, slaagt Bob erin de wereld te veroveren. Maar het klassieke from zero to hero-verhaaltje gaat verder.

Interessant is vooral hoe de documentaire meermaals de ziel van de kijker roert. Bobs liedje Cornerstone bijvoorbeeld waarin hij zingt dat een door de bouwer geweigerde steen later de hoeksteen van het huis kan blijken te zijn. Het nummer is rechtstreeks gericht tot zijn blanke vader die hem altijd heeft afgewezen. Als nazaten van Bobs vader naar Cornerstone luisteren, tonen ze zich verbaasd over Bobs profetische woorden. "Hij heeft gelijk gekregen. Bob heeft de naam Marley uiteindelijk wereldberoemd gemaakt." 

Nog meer ontroering noteerden we als zijn officiële vrouw Rita Marley de veelwijverij van Bob met de mantel der liefde toedekt. "Backstage stuurde ik alle vrouwen uit zijn kleedkamer. Ik was zijn bewaarengel. Zijn missie oversteeg nu eenmaal ons liefdesleven", vertelt ze met enige vertedering. 

Clever van Macdonald is ook dat hij Marley zelf niet te veel aan het woord laat. Marley mag dan een stem van een generatie zijn, een groot prater was hij niet. Het is vooral zijn muziek die spreekt. En dan valt op hoe hij, eens de rook om zijn hoofd was verdwenen, in staat was om gewoon geweldig goéie nummers op ons los te laten. Van het strijdlied Get Up, Stand Up over het rechtstreeks in de ziel snijdende High Tide Low Tide tot het bijbelse maar opzwepende Exodus.

Tussen al die muzikale hoogtepunten door wordt heel knap de turbulente geschiedenis van het Jamaica in de jaren 70 verweven. Er is het bezoek van de mythische en wat vreemdsoortige Ethiopische keizer Haile Selassie, de bendeoorlogen tussen fascisten en communisten in Kingston en een aanslag op Marley die er als bij wonder het leven niet bij inschiet. Een van de getuigen destijds reageert laconiek: "De schutter was niet professioneel voorbereid. Jamaicanen kijken te veel films." Of zitten te veel aan de kruiden, was onze gedachte. Het weerhoudt Marley er niet van om de dag zelf een concert te geven in Kingston en in een spontane opwelling de twee rivaliserende politieke leiders op het podium te roepen en onder de slogan One Love elkaar de hand te laten schudden. Naïef? Zeer zeker maar wel tekenend voor Marley’s onwrikbare geloof in een wereld waar het elke dag kerst is. Of zoals hij zelf ooit zei: “I don't stand for the black man's side, I don't stand for the white man's side. I stand for God’s side.”  

Tot slot toont de documentaire aan dat het ongeluk wel eens in een klein hoekje verscholen ligt. Als Marley een teeninfectie oploopt, wordt hem amputatie geadviseerd. Maar Marley wil er niet van weten, schrik als hij heeft om niet meer te kunnen dansen of voetballen. Ironisch, hoe de liefde voor muziek en het voetbal, de belangrijkste bijzaak in het leven, hem uiteindelijk fataal wordt. Zijn teeninfectie ontwikkelt zich tot een ongeneeslijke kanker. Marley reikt nog naar een laatste strohalm in een holistische kliniek in Beieren maar helaas. Op 11 mei 1981 moet hij zich gewonnen geven. Nauwelijks 36 was Marley. Even oud als die andere icoon wiens voor- en achternaam begint met een M: Marilyn Monroe. Zou er op kunde en talent dan toch een leeftijd staan?  

E-MaN,
de 36 voorbij

Bob Marley, The Definitive Story werd bij ElaN Filmavonden vertoond op 9 juli 2012 in TheRoxyTheatre in Koersel.
Meer info op www.elanfilmavonden.be 

De commentaren zijn gesloten.