Blogs cinebel.be
cinebel.be | Créer un Blog | Avertir le modérateur

29-07-12

Cannes 2012: Overal limo’s

Cannes 2012, Holy Motors, Cosmopolis, Amour, Haneke, Cronenberg, Gouden Palm, Mekong Hotel, Beyond The Hills, De Roulle et d'os, Matthias Schoenaerts, A perdre la raison Vier leden van filmclub ElaN Filmavonden zijn terug van hun jaarlijkse prospectietocht naar het Filmfestival van Cannes 2012. De oogst mag fraai genoemd worden. Van de 56 bekeken films bleken minstens een dozijn het waard om vertoond te worden in de filmclub die elke maandag haar deuren openzet in de Koerselse bioscoop TheRoxyTheatre.


Nochtans startte onze queeste in Cannes onder een niet al te goed gesternte. Bakken regen kregen we te verwerken waardoor de keuze, nippen aan een margarita op het terras van hotel Carlton dan wel meteen de duisternis opzoeken van de cinemazaal, snel gemaakt was. Na in totaal 80 uren aldaar verblijvend, kwamen we tot volgende conclusies.

De ex-Gouden Palm-winnaars blijven op dreef
Vijf Gouden Palm-winnaars tekenden dit jaar opnieuw present in Cannes. En geen van hen die ontgoochelde. Te beginnen met de Thaise wonderfilmer Apitchatpong Weerasathakul die met het tussendoortje Mekong Hotel alweer een taai, mysterieus maar niet te versmaden brokje cinema voorschotelde. Dat Weerasethakul niet op de ratio mikt, was ons al na Uncle Boonmee duidelijk. Ook deze keer geeft hij zijn beelden een delfische dimensie mee die uren na afloop nog in ons hoofd bleven tollen. Interessant aan Weerasethakul is dat hij de Europese kijker laat kennismaken met de Thaise geloofswereld die stevig bevolkt is met gereïncarneerde geesten. De mensapen met rood reflecterende ogen hadden we al gehad. Deze keer kregen we een moeder met vampierentrekjes voor de voeten geworpen die zich te goed deed aan de ingewanden van haar dochter. Nog een meisje dat het zwaar te verduren kreeg, was Voichita dat in het kloosterdrama Beyond The Hills van de Roemeen Christian Mungiu (4 Months, 3 Weeks and 2 Days) de duivel wordt uitgedreven. 2,5 uur lang slaagt Mungiu erin om de beklemmende beslotenheid van een slotklooster tastbaar te maken. Maar zijn verdiensten gaan nog verder. Geen idee waar ze exact vandaan kwamen of het moet de aaneenschakeling van de tableau vivant-achtige shots van een zustergemeenschap zijn, maar Beyond The Hills bezorgde ons kouwe rillingen tot in het ruggenmerg. De film maakte ook duidelijk dat alle goede bedoelingen ten spijt de mens niet altijd aan het langste eind trekt. Het meisje Voichita wil haar vriendin redden uit het klooster maar wordt zelf gekruisigd terwijl de bekeringsdrang van de hoofdpriester hem opnieuw binnen vier muren doet belanden. Maar deze keer die van de cel. Dit meesterwerkje, gecoproduceerd door de gebroeders Dardenne, leerde ons voorts dat het kuddedenken ons allemaal in de greep kan hebben. Hoe anders het meegaande gedrag verklaren van de slotzusters die zonder uitzondering instemmen met de folterpraktijken van de hoofdpriester? Het kuddedierschap vormde ook een van de hoofdthema’s in The Hunt, Thomas Vinterbergs bijdrage dit jaar. Net als in de Dogma-mijlpaal Festen 14 jaar geleden, laat de duisterste der Denen een kindermisbruiker zijn omgeving op stelten zetten. Hoewel, kindermisbruiker? De hoofdfiguur in The Hunt treft geen schuld. Toch wijst heel het dorp hem met de vinger om hem zonder verpinken aan de schandpaal te nagelen. En dat levenslang, zo blijkt uit het einds(c)hot.
Rennend van de ene cinemazaal naar de andere, had ondergetekende niet de tijd om naar Amour van Michael Haneke te gaan kijken. Maar de drie collega-filmclubleden waren bij het buitenkomen unaniem. “Topfavoriet voor de Gouden Palm!”, hoorde ik ze, schuilend onder een paraplu, zeggen. En gelijk kregen ze.


De Belgen doen het prima
Niet dat wijzelf er veel van gemerkt hebben, maar de Belgen in Cannes worden altijd met de nodige egards ontvangen. Vorig jaar alleen al was dat het geval met de gebroeders Dardenne (Le gamin au vélo), Gust Van den Berghe (Blue Bird) en Olivier Masset-Depasse (Illégal). Tijdens deze editie ging alle lof naar Brusselaar Joachim Lafosse. Geheel terecht. In A perdre la raison brengt hij het onthutsende en waargebeurde relaas van de Belgische Geneviève Lhermitte die 5 jaar geleden haar 5 bloedeigen kinderen de dood injaagt. “Ik wilde het ondenkbare denkbaar maken”, aldus Lafosse die we voor een interviewtje konden strikken. “Want wegkijken van gebeurtenissen die ons verstand te boven gaan, lijkt me geen goed idee.” A perdre la raison werd uiterst enthousiast onthaald in Cannes. “En dat heeft me deugd gedaan, want ik wilde een toegankelijke film maken die op de emoties werkt. Vergelijk het met de film Titanic waar een schip crasht, hier is het een familie die schipbreuk lijdt.” Emilie Dequenne (Rosetta) speelt met bravoure de rol van moeder-moordenares. Soms ingetogen, dan weer alle registers opentrekkend: haar huilbui, leunend op het stuur van de auto, met op de achtergrond de Julien Clerc-song ‘Femmes, je vous aime”, zorgde wat ons betreft voor een van de meest hartverscheurende scènes uit de Belgische cinema ooit.
Een andere Belg die in de kijker liep, was Hollywood-hunk in spe Matthias Schoenaerts. In De Rouille et d’os van Jacques Audiard doet hij zijn ‘ruwe bolster, blanke pit’-act van in Rundskop nog eens dunnetjes over. Schoenaerts speelt Ali, een wat onbehouwen kerel die met illegale straatgevechten aan de kost komt. Heel wat moeilijker heeft hij het met het ware gevecht des levens – dat om de liefde. Zijn liefje - orkatrainster Stéphanie (Marion Cotillard) – beschikt dan ook over eigenschappen die allesbehalve de zijne zijn. Hij, geen hersenen, zij geen benen. Niet moeilijk dat de relatie moeite heeft om overeind te blijven. Net als de film eigenlijk, die ons net niet tot in de tenen kon beroeren. De Rouille et d’os miste daarvoor de emotionele stootkracht van Audiards voorganger Un Prophète.  

Cannes produceert altijd één serieuze afknapper
Elk jaar zit er in de competitiefilms wel altijd minstens één exemplaar tussen waar we het zuur van krijgen. Vorig jaar viel deze twijfelachtige eer de beurt aan Route Irish van Ken Loach die tijdens deze editie  – we moeten daar eerlijk in zijn – met Angel’s Share min of meer orde op zaken stelde. Maar wat gedacht van Post Tenebras Lux van Mexicaan Carlos Reygadas? Het begin oogde nochtans veelbelovend met twee puur poëtische sekwenties die duidelijk refereerden naar het werk van Weerasethakul (de buffel aan de boom!). Maar aan het vervolg was kop noch staart te krijgen. “Een film over het leven en lijden van het Mexicaanse platteland”, werd ons vooraf beloofd. Maar tot op de vandaag blijven we naarstig op zoek naar enig verband in de potpourri van halfbakken en onsamenhangende beelden die Reygadas op ons losliet. Jonge rollebollende rugbyspelers, een zweterige saunasex-scène, een Pink Panther-achtige CGI-duivel die een huis binnendringt om dan te eindigen met de hoofdfiguur die zijn eigen hoofd van zijn lichaam wegrukt… Het moet zijn dat Reygadas bij het draaien een fles tequila, inclusief worm, achter de kiezen had. Anders kunnen we deze complete miskleun niet verklaren. Na afloop beloofden we iedereen die ons de plot van dit volledig ondoorzichtig stukje film kon uitleggen, een kratje wijn. De enige reactie die we van een bevriende kennis sms-gewijs binnenkregen was: “Wa was da jong!?”. Dat Post Tenebras Lux de Prijs van Beste Regie wegkaapte, ging ons verstand dan ook volledig te boven.

cannes zetels.jpg

Cannes heeft altijd minstens één verborgen pareltje in petto
De limousines die op de Croisette hun weg banen naar de rode loper om er de filmsterren af te leveren. Het is vaste prik in Cannes. Nieuw dit jaar was dat we ook op het witte doek al even witte limo’s mochten ontwaren. Vooreerst in Cronenbergs Cosmopolis waar de jonge beursspeculant Eric Packer (Robert Pattinson) in een gepantserde limo kruipt voor een kappersbeurt in New York. Op weg wordt hij opgehouden door een Occupy Wall Street-achtige betoging. De limo in de file, een mooie metafoor voor het kapitalisme dat zich vandaag in de verdoemenis lijkt te rijden. Nog meer limo’s in het volstrekt originele en multi-interpreteerbare Holy Motors van geniale gek Leos Carax (Mauvais Sang, Les Amants du Pont Neuf). Monsieur Oscar (Denis Lavant) schrijdt in een luxeslee doorheen de Parijse straten om zich te hullen in de rol van 9 personages. We zien hem in opdracht van de firma Holy Motors als zakenman, bedelaarster, accordeonspeler, huurmoordenaar, … , de meest vreemde avonturen beleven. Nog het meest lol beleefden we aan de rol als trol die Lavant (met Eva Mendes!) neerzette. Wat Carax ons exact wilde meegeven, was ons eerlijk gezegd niet meteen duidelijk. Dat kleine verstand, weet u nog. Tegelijk kropen er in ons hoofd bespiegelingen over de materialistische maatschappij van vandaag die de verbeelding als een stoute jongen in de hoek heeft gezet. Daar waar de klappen vallen. Het is goed dat enfant terrible Carax met Holy Motors toch eventjes weerwerk bood.

Behalve Post Tenebras Lux, zullen alle besproken films vertoond worden bij ElaN Filmavonden. Zie ook www.elanfilmavonden.be

E-MaN

De commentaren zijn gesloten.