Blogs cinebel.be
cinebel.be | Créer un Blog | Avertir le modérateur

15-01-12

Het ElaN Filmavonden Jaaroverzicht 2011

2011 kende nogal wat oorden waar het geluk niet onmiddellijk voor het rapen lag: Fukushima, Utoya, de Pukkelpop-wei, de beursvloer, ... Nee, het was niet meteen een jaar om de sirtaki te dansen. Ook in The RoxyTheatre was het aanvankelijk dekking zoeken achter de bioscoopstoel.


JANUARI
Want in januari kreeg het ElaN Filmavonden-publiek al onmiddellijk te maken met een stelletje moslimterroristen dat alles wat los en vast staat, in het vizier had. Niet dat ze doel treffen. In het uitzinnige Four Lions van satiricus Chris Morris blazen 4 Londense stumperds de Jihad nieuw leven in, en uiteindelijk zichzelf óp. Lachen met moslims: het mag, ja. Al hielden wij - je weet maar nooit - onze hand voor de mond. Ook in Na Putu van de Bosnische Jasmila Zbanic maken we kennis met moslimextremist Amar. Bij de wahabbieten rolt hij zijn gebedsmatje uit, laat hij een lange baard groeien en zweert hij zijn dagelijkse borrel af. En op seks hoeft zijn vriendin Luna ook niet meer te rekenen. Dat heb je met die baard die in de weg zit. Nog meer ontbering in Winter's Bone: een magnifiek survivaldrama à la Deliverance, waar Jennifer Lawrence, ster in wording, in de ruige bossen van Ozark in Missouri zich staande tracht te houden. Al die digitale communicatiemiddelen zoals Skype, sms en chat: krijgt u er ook zo'n punthoofd van? In de niet onaardige paranoiathriller Pulsar laat Alex Stockman zien dat er niks mis is met een ouderwetse bakelieten telefoon.

03.01 Na Putu
10.01 Pulsar
17.01 Winter's Bone
24.01 La solitudine dei numeri primi
31.01 Four Lions

FEBRUARI
Eindelijk. De documentaire Exit Through the Gift Shop doet waar wij altijd van gedroomd hebben. Namelijk het volgevreten kunstwereldje een serieuze schop onder de kont geven. Guerrilla-graffiti-kunstenaar met wereldreputatie Banksy zou achter Exit zitten, of toch niet? Whatever, een interessant tijdsdocument. Dat was ook The King's Speech, de met Oscars overladen biopic over de stotterende koning George VI. Zelf kregen we het met moeite uit onze strot - daarvoor was de verhaalstructuur ons iets te klassiek - maar toch: p-p-prima film. Net als True Grit, een remake van een John Wayne-film door de Coen-broers en met een fenomenale Jeff Bridges die met een halve fles whiskey in de ene hand en een ton charisma in de andere zigzaggend door de Texaanse prairies galoppeert. Ook aan de fles: ouwe vrijster Mary. In Another Year zoekt ze troost in de armen van het standvastige koppel Tom en Gerri. Een alweer pijnlijk treffend portret van de Britse veteraan Mike Leigh van een groepje mensen dat op de rand van de ontgoocheling balanceert, en - dat heb heb je met een glaasje op - er bijna vanaf dondert.   

07.02 Exit Through the Gift Shop
14.02 Another Year
21.02 The King's Speech
28.02 True Grit 

MAART
Het scenario is zo kaduuk als een door ons in elkaar gestoken Ikea-kast, maar zelden zo gelachen in 2011 als met Sound of Noise, een Zweedse total-out-of-control komedie over een collectief dat met een paar drumstellen een stad op stelten zet. Een mooi gezicht ook (of beter, mooie gezichten): Keira Knightley en Eva Mendes die in het relatiedrama Last Night op hun scheve schaatsen rechtop trachten te blijven. Nog meer Girl Power in Made In Dagenham waarin fabrieksvrouwen in lingerie hun mannelijke bazen een hak zetten door een stakerspiket te bezetten. Cool! Maar de vrouw die in maart het felst voor haar rechten vecht, komen we tegen in Die Fremde, bekroond tot Beste Film van het Filmfestival van Gent in 2010. De Duits-Turkse Umay probeert zich te ontworstelen aan een huwelijk, opgedrongen door haar familie. De losse handjes van haar man kan ze nog net ontwijken, de vloek van haar familie helaas niet. Die Fremde geeft een genuanceerd beeld over een islamitische samenleving in Duitsland die uit haar hengsels is gelicht. 

07.03 Die Fremde
14.03 Last Night
21.03 Made in Dagenham
28.03 Sound of Noise

APRIL
Een man die aan terminale prostaatkanker lijdt, samenleeft met een doorgeflipte junkie en dan nog eens verantwoordelijk is voor de dood van 25 Chinese vluchtelingen. Wij kunnen tegen een stootje maar de troosteloze troep tristesse die regisseur Innaritu met Biutiful over ons heen kieperde, was echt wel van het goede te veel. Het witte doek was voorts omgeven met een rouwrand in Rabitt Hole waarin een koppel het verlies van hun zoontje moet verwerken. Nog meer misère kwam ons tegemoet in Norwegian Wood, de ietwat lethargische verfilming van de gelijknamige roman van de Japanse bestsellerauteur Haruki Murakami. Tot slot was de spanning te snijden in 127 Hours, Danny Boyle's op ware feiten gebaseerde relaas van Aron Ralston, de arme man die met zijn arm gekneld raakte in een rots en van armoede z'n kampeermesje moest bovenhalen... Bij momenten bot maar bovenal beklemmend: zoals Buried, dachten wij, maar dan nòg beter.

04.04 127 Hours
11.04 Rabbit Hole
18.04 Norwegian Wood
25.04 Biutiful 

MEI
Auw! De grootste uppercut van 2011 kwam uitgerekend van een... balletfilm! Darren Aronofsky’s extatische psychothriller Black Swan sloeg ons hélemaal tot moes: achter de bühne bekvechtende ballerina’s, bloedende teennagels, duizendpoten die uit het freule lijf van Nathalie Portman kwamen gekropen... De door Roxy-uitbater Ludo toegediende nazorg in de vorm van twee Blonde Leffes van het vat, was meer dan welkom. Van uppercuts gesproken. De boksfilm The Fighter zette Mark Wahlberg in de ring naast Christian Bale, een hyperkinetische aan crack verslaafde ex-bokser. Rocky maar dan met brains. Zo zijn die Zweden dan weer wel. Terwijl heel Europa naar geld snakt, pakken zij uit met Snabba Cash (Snel geld), een misdaadfilm die de underground van Stockholm rood doet kleuren van het bloed. En hoed af voor de Iraanse regisseur Asghar Farhadi die met het fenomenale echtscheidingsdrama Nader and Simin, a Separation, de Gouden Beer van Berlijn wint.  Zonder veel franje gefilmd, toont Farhadi aan dat ook de dingen die mensen te goeder trouw ondernemen, fout kunnen aflopen. Moeiteloos konden wij ons inleven in het verhaal. En passant weet Farhadi de pijnpunten van de Iraanse samenleving van vandaag bloot te leggen. Hopelijk is Ahmadinejad geen filmfan, dachten wij na afloop.

02.05 The Fighter
09.05 Nader and Simin, a separation
16.05 Tambien la lluvia
23.05 Black Swan
30.05 Snabba Cash

JUNI
Met zijn bevreemdende regiedebuut Moon in 2009 reikte Duncan Jones – zoon van Starman David Bowie - al naar de sterrenhemel. In opvolger Source Code laat Jones Jake Gyllenhaal op een trein stappen die op exploderen staat. Gelukkig is hij via een militair programma in staat om de klok terug te draaien. Dat het door de vertragingen geplaagde NMBS daar nog niet aan gedacht heeft! Hoe dan ook, breinbreker Source Code bewijst dat een science-fictionfilm geen excessief tapijt special effects nodig heeft om aan te slaan. Van een heel ander kaliber maar minstens zo indringend was Incendies, het tot in de tenen kruipende gezinsdrama (letterlijk en figuurlijk) van Canadees Denis Villeneuve. De opeenvolging aan dramatische wendingen zorgde soms wel voor een teveel-voor-Corneel-gevoel maar dat belet niet dat Incendies 130 minuten lang cinema brengt met een kapitale C. De C ook van climax, want de ronduit onthutsende ontknoping van de film was er eentje waarbij zelfs Sixt Sense-regisseur Shyamalan voor zou terugdeinzen.

06.06 Source Code
13.06 Never let me go
20.06 Incendies
27.06 Udaan 

JULI
Na Roads to Koktebel levert de Rus Popogrebski met How I Ended This Summer alweer een ingetogen pareltje af over twee tegenpolen die - deze keer ergens aan de poolcirkel - volledig op elkaar zijn aangewezen. Van pure betovering (die kletsende golven tegen de woeste rotsen!) vloeit dit kunststukje naadloos over naar bedreiging (pas op achter u, een ijsbeer!). Popogrebski schetst tevens een allegorie van het post-communistische Rusland dat met zijn eigen geen blijf weet. Grote klasse. U wist het misschien al maar: Viagra can kill you! Een politicus in een hotelkamer die iets te veel van het blauwe spul heeft geproefd, moet het bekopen met de dood. Het escortemeisje staat er bij en kijkt ernaar. De openingsscène van Slovenian Girl is goddelijk grappig en gruwelijk pijnlijk tegelijk. Én brandend actueel, met de politici DSK en SS die in 2011 hun fikken verbrandden aan amoureuze escapades.

04.07 Viajes del Viento
11.07 Slovenian Girl
18.07 How I ended this Summer
25.07 Tropa de Elite 2

AUGUSTUS
Het kostte enige moeite. Maar na zijn uitschuivers Whatever Works en You Will Meet A Tall Dark Stranger kroop de intussen 76-jarige Woody Allen met Midnight in Paris opnieuw uit het dal. Allen dropt in zijn 41ste prent een hedendaagse mislukte schrijver (Allens alter ego, of wat had u gedacht) in de roaring twenties om er aan een Parijse bar een praatje te slaan met Scott Fitzgerald, Pablo Picasso en Luis Bunuel. Om het helemaal gek te maken, ook Carla Bruni komt even langs. De filmquote van het jaar krijg je er gratis bovenop: “Nostalgia is denial. Denial of the painful present.” Van Nostalgia naar Melancholia dan. Tussen al zijn sofasessies door is manisch-depressieveling Lars Von Trier er toch in geslaagd om zijn beste film sinds Breaking The Waves af te leveren. Kirsten Dunst ziet met lede ogen hoe planeet Melancholia richting Aarde afstevent en beslist een... plasje te maken op een golfterrein. Wij in een deuk, maar toen moest het beste nog komen met Von Trier die ons 2 uur lang pure filmmagie liet savoureren. Onze - toch al niet te sterke - maag kreeg dan nog het visueel bombastische Balada triste de Trompeta op zijn bord. De Spaanse regisseur De La Iglesia steekt Tarantino naar de kroon in een bizar en explosief verhaal van twee circusclowns die vechten om een bloedmooie acrobate. Braaf als we zijn aten wij ons bordje leeg totdat een van de clowns het strijkijzer bovenhaalde. Ober, de rekening, graag!

01.08 Barney's Version
08.08 Melancholia
15.08 Blue Valentine
22.08 Midnight in Paris
29.08 Balada triste de Trompeta 

SEPTEMBER
Verrassing alom. In het sprookjesachtige Le Gamin au vélo laten de gebroeders Dardenne zowaar een lichtstraaltje van hoop doorschijnen en dat met hier en daar een streepje strijkmuziek nog aan toe! Natuurlijk laten de Dardennes hun personages ploeteren om de lippen boven water te houden te houden. Maar deze keer gebeurt dit wel terwijl ze met lichte tred in een met zon overgoten landschap fietsen. Het maakte dat Le Gamin zich wist te nestelen in al onze vier hartkamers tegelijk. Gebaseerd op een verhaal van katholiek Graham Greene ontpopte Brighon Rock zich dankzij de Hitchcock-achtige sfeerschepping tot een film noir met hoge allure. Regisseur Rowan Joffe laat zien hoe een jonge gangster de weg naar de maffiatop haalt maar het ultieme gevecht - dat tussen Goed en Kwaad - verliest. Howl deed ons meteen belanden in een rokerig jazzcafé in het New York van de jaren '50. Beat-poëet Allen Ginsberg declameert er strak en staccato zijn gedicht Howl dat het bekrompen Amerika op zijn grondvesten deed daveren. Een tegencultuur werd geboren, evenals een straffe film.   

05.09 Brighton Rock
12.09 Howl
19.09 Le Gamin au vélo
26.09 The Trip

OKTOBER 
Drie films deze maand die in vele jaaroverzichten bovenaan eindigden. Oktober was bij ElaN Filmavonden misschien wel dé topmaand. Vooreerst in het vrolijk tintelende The Artist van regisseur Michel Hazanavicius dat geen klank bevat maar des te meer beeld. Inderdaad, met zo'n naam zouden ook wij eerder geneigd zijn een stomme film te draaien. De adem werd ons vervolgens volledig afgesneden in het ijskoud en tegelijk cerebraal gebrachte moeder-moeilijke zoon-drama We Need to talk about Kevin van de Schotse Lynne Ramsay. Ontregeling en overdondering was ons deel, niet in het minst door de recht door de merg en been gaande vertolkingen van Tilda Swinton (de moeder) en Ezra Miller (zoon Kevin). Een allesomvattend en met grandeur omgeven meesterwerk over Leven en Kosmos volgens de ene, pomptueus en esoterisch gebazel volgens de andere. The Tree of Life van Terence Malick verdeelde het publiek in twee kampen. Wij nestelden ons aanvankelijk tussenin totdat Malick een dino met empathische neigingen op het scherm toverde. De film van het jaar!       

03.10 If a tree falls
10.10 The Artist
17.10 We Need to talk about Kevin
23.10 Blue Bird
31.10 The Tree of Life

NOVEMBER
Twee Vlaamse films op één maand tijd... In vroegere tijden zou het voor sommige ElaN Filmavonden-leden voldoende reden zijn om hun ontslag in te dienen. Maar kijk, Bob Dylan wees er ons al op: the times they're a changing. Anno 2011 staat de Vlaamse cinema op de rand van het volwassendom. Getuige Pulsar, Blue Bird, Lena en vooral The Invader, een klein meesterwerkje - eigenlijk meer droom dan realiteit - van beeldend kunstenaar Nicolas Provost. The Conspirator dan van Robert Redford. Een geschiedenisles waar wij nu eens niet in slaap van vielen. De boodschap die Redford meegeeft, is duidelijk. Of het nu gaat om de moord op Lincoln, de dood van Bin Laden of de gevangenen van Guantanamo: als er recht moet geschieden, gebaren ze in de VS nog altijd van krommenaas. 

07.11 Beginners
14.11 The Conspirator
21.11 Lena
28.11 The Invader 

DECEMBER
ElaN Filmavonden laat de poppetjes dansen in Marwencol, een vaak gelauwerde documentaire over een getraumatiseerde man die, gevangen in zijn eigen universum, een poppenstad bouwt. Een echte kus, daar hadden we al het hele jaar op gewacht, maar die in de Congolese thriller Viva Riva telde dan wel voor tien! Zalig de simpelen van geest. De Zweedse komedie Simple Simon over een autistische jongen die om rust te zoeken wel eens in een droogtrommel duikt, toonde nog maar eens aan dat ze daar in het hoge Noorden meer kunnen dan ijshockey spelen. ElaN Filmavonden moest tot aan het gaatje gaan om misschien wel de beste film van het jaar te ontdekken. In Drive liet Ryan Gosling ons meestappen in een zilvergrijze Chevy Impala om vervolgens woordenloos door de straten van L.A. te racen. Het werd de rit van ons leven, subliem in beeld gebracht door het Deense wonderkind Nicolas Winding Refn. En dan te weten dat Winding Refn niet eens een rijbewijs hééft.

05.12 Simple Simon
12.12 Marwencol
20.12 Viva Riva!
26.12 Drive

Zo, tot zover 2011. En als u ons het niet kwalijk neemt, wij duiken voor even in onze droogtrommel maar zien u graag terug in 2012! Ciao!

E-MaN

De commentaren zijn gesloten.