Blogs cinebel.be
cinebel.be | Créer un Blog | Avertir le modérateur

31-10-11

We need to talk about Kevin: Thuis is waar mijn boog staat

We need to talk about Kevin, Tilda Swinton, Lynne RamsayNiet dat wij veel van zeg zijn - het gesproken woord mag wat ons betreft meer het nadeel dan het voordeel van de twijfel hebben (check uw buurtcafé na 3 uur 's nachts). Maar na het bekijken van de Schotse regisseuse Lynne Ramsay's We Need to Talk about Kevin waren wij wel héél stil. Stil van zoveel bravoure, zowel cinematografisch als narratief.


We need to talk about Kevin is met name een ontnuchterende moeder-zoontragedie die met een minimum aan dialogen een maximum aan emotionele output weet te bereiken om uiteindelijk uw adem volledig af te snijden. Eva (de als altijd uitstekende Tilda Swinton) brengt een kind op de wereld maar beleeft daar allesbehalve pret aan. De kleine Kevin is vanaf hij het levenslicht ziet, een pain in the ass. Als baby doet hij niets dan schreeuwen. Het is zo erg dat zijn moeder de koets naast een drilboor zet. Liever dat dan dat oeverloze gejengel. De moeder-zoonrelatie wordt er niet beter op. Eva probeert het beest in Kevin te temmen maar de communicatie is er een van eenrichtingsverkeer. Letterlijk. Zij gooit een bal naar Kevin toe. Het enige wat hij terugwerpt is een koele, afstandelijke blik. En met blikken - dus niet met woorden - blijven ze ook communiceren als Kevin opgroeit. Hij met een uitdagende blik, zij met een blik van wanhoop. Kevin wordt op de koop toe steeds sadistischer: in zoverre dat zijn zusje met één oog door het leven moet gaan. En Kevin, hij stopt achteloos het oog - in de vorm van een litchi - achter zijn kiezen. Eva probeert bij wijlen nog liefde op te brengen voor haar zoon maar er is geen lievemoederen aan. Hun huis wordt een hel. Eva weet op den duur ook niet meer van welk hout pijlen maken, zeker als Kevin zijn boog bovenhaalt en de kroon op het werk zet met een extreme gewelddaad.  

De hamvraag van de hele film is natuurlijk wat Kevin tot een manipulatieve sociopaat maakt. Is het omdat de duivel in hem zit of is het omdat zijn moeder hem niet genoeg liefde geeft? Een heikele vraag waar regisseur Lynne Ramsay enkel een aanzet tot antwoord op geeft: "You don't look happy", zegt Eva in een bezorgde bui tegen Kevin. "Was I ever?", riposteert hij ijskoud.

Zoals we dat gewoon zijn van Lynne Ramsay (Ratcatcher, Morvern Callar) is We Need To Talk About Kevin visueel een kunststukje. Dat blijkt al bij aanvang als Eva geniet van een zogeheten Tomatina, dat is een Spaans feest waarbij iedereen elkaar met tomaten bekogelt. Veel rood dus in de beginscène en die kleur blijft in de hele film nadrukkelijk aanwezig. Er is het rode t-shirt van de kleine Kevin, er is de rode verf waarmee haar huis is beklad, er zijn de rode soepblikken in de supermarkt waar Eva zich achter verschuilt. Tilda Swinton zegt daarover: een familie is nu eenmaal een bloederige zaak. Enfin, wij weten het wel. Op het volgende familiefeestje zullen we dan toch maar aandraven met een boeketje bloemen. Eentje van rode rozen, bijvoorbeeld.

E-MaN
We need to talk about Kevin werd bij ElaN Filmavonden vertoond op 17 oktober 2011.
Meer info op
www.elanfilmavonden.be

De commentaren zijn gesloten.