Blogs cinebel.be
cinebel.be | Créer un Blog | Avertir le modérateur

14-07-11

Michael: kind aan huis

michael.jpg

Oh, ironie. Voor zijn pedofielendrama Michael haalde regisseur Markus Schleinzer de mosterd toen hij als castingdirecteur voor Das Weisse Band op zoek moest naar 48 kinderen. Daarbij stuitte de Oostenrijker op een onthutsend cijfer: 48.000 kinderen verdwijnen er jaarlijks in Duitsland. De meesten komen snel terug maar Schleinzer dacht toch: da's des Guten zu viel en besliste er een film over te maken. 

 


Dat Michael voor ophef zou zorgen bij het altijd naar schandalen hunkerende publiek in Cannes. We hadden het op ons kinderzieltje durven zweren. Maar kijk, na afloop bleef de zaal, gepakt en gegrepen door zoveel onzegbaar verdriet, stil, erg stil. Schleinzer slaagt er dan ook wonderwel in het gevoelige thema van kindermisbruik sereen en subtiel aan te pakken, met het nodige mededogen voor het slachtoffer. En voor de dader. Want, zo lijkt Schleinzer te willen zeggen: ze zijn zo ziek, meneer.

Michael (de titel verwijst naar de hoofdfiguur of is het naar Michael Jackson?) vertelt het verhaal van een nuffige kantoorklerk die het jongetje Wolfgang vasthoudt in zijn kelder. Schleinzer volgt, haast klinisch, de dagdagelijkse bezigheden van de kindermisbruiker. Michael die met de auto naar het werk vertrekt, die 's avonds een biertje opentrekt en voor de buis in de zetel ploft. Maar die ook de tafel dekt voor twee en Wolfgang roept om te komen eten. Van tijd tot tijd daalt de laaggevallen Michael neder om zich te vergrijpen aan Wolfgang. Schleinzer kiest daarbij voor de suggestie. Michael die zich op het kelderbed vleit en zijn slachtoffer met vlakke stem beveelt om tot bij hem te komen: "Nah, kom mal hier." Waarop het beeld naar zwart gaat, wellicht uitdrukking gevend aan Wolfgangs state of mind. Bijzonder beklemmend, allemaal. Zeker als Michael terloops vraagt aan Wolfgang: "wat verkies je dat ik in je steek: mijn mes of mijn penis?" Alsof we zelf een dolk in ons hart kregen.

Al die tijd ademt de hele sfeer van de film een zekere mediocriteit uit tot aan de schnitzels toe die in de pan liggen te sudderen. En wat er in dat gletsjerwater zit in Oostenrijk, geen idee. Maar net als bij Das Weisse Band en Import/Export van Oostenrijkers Haneke en Seidl overviel ons ook hier een nauwelijks te harden claustrofobisch, kil gevoel.

Voor de hoofdrol liet Schleinzer zijn oog vallen op Michael Fuith, een acteur met de allure van de man next door. Alsof Schleinzer wilde duidelijk maken dat het misschien geen kwaad kan om thuis langs even de kelder te gaan checken. Want je weet maar nooit... 

Straks toch maar eens bij de buren aanbellen. Voor een schroevendraaier, of zo.

E-MaN
Michael werd vertoond in mei 2011 tijdens het Filmfestival van Cannes en was één van de competitiefilms. Een releasedatum in België is nog niet bekend. 

 

De commentaren zijn gesloten.