Blogs cinebel.be
cinebel.be | Créer un Blog | Avertir le modérateur

18-12-10

Uncle Boonmee Who Can Recall His Last Lives: poëzie op pellicule

"Zoek in deze film niet naar een plot of enige logica", aldus de Thaise regisseur Apichatpong Weerasethakul in een recent interview met David Verdeure van ElaN Filmavonden."Uncle Boonmee is geen film om te begrijpen, het is een onderdompelende ervaring. Bezie het als een busreis waar je het landschap aan je voorbij laat gaan", aldus nog Weerasethakul die met Uncle Boonmee vrij verrassend de Gouden Palm in Cannes wist binnen te rijven. Voor u 'm mist, mogen we u met aandrang vragen om op de bus te stappen? Aan het stuur: Apichaptong Weerasethakul. Bestemming: de jungle, ergens in het diepe noordoosten van Thailand, waar de krekels onophoudelijk tsjirpen en grotten kunnen glinsteren... De trip van uw leven wordt het, dat verzekeren we u, tenminste als u bereid bent over het muurtje te kijken.


In Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives zien we een terminaal zieke imker die de levens van zijn voorouders en zijn eigen vorige levens voor zijn ogen laat voorbijglijden. Intussen struint hij door de grot waar hij werd geboren en waar hij zijn leven zal laten voor wat het is. Tussendoor schuiven zijn overleden vrouw en zoon (die rechtstreeks van de apenplaneet lijkt te komen) aan tafel om een hapje mee te eten en te keuvelen over koetjes en kalfjes. "Je haar is gegroeid," merkt iemand doodleuk op tegen Boonmee's zoon. Vreemd? Jawel. Fascinerend? Nog meer.  Zeker voor ons Westerlingen die in een wereld leven waar de emotie moet plaatsruimen voor berekende split-rate plannetjes. Maar niet in Thailand waar het geloof in reïncarnatie en in geesten vaste prik is.

Wat deze film zo bijzonder maakt, is dat je voor je er erg in hebt, volledig overgeeft aan de sfeer, die tegelijk magisch en mysterieus is. Als koeien naar een trein zagen we het publiek kijken naar achtereenvolgens een op de vlucht geslagen waterbuffel, een copulerende meerval en aapgeesten met reflecterend rode oogjes die vanuit de bossen opduiken.

Met Uncle Boonmee lijkt Weerasethakul naar de sterren te reiken, zo onaards mooi zijn sommige beelden. Geholpen door een uitgelezen geluidsband, maakt de cineast zich meester van je bewustzijn om het, als ware het een nekvel, de volgende 2 uur niet meer los te laten. Poëzie op pellicule, is het, zondermeer. Net zoals in zijn vorige film Syndromes and a Century speelt Weerasethakul op onnavolgbare wijze met verhaal, beeld, geluid en ritme, daarmee de grenzen aftastend van wat allemaal mogelijk is met het medium cinema.

Op de koop toe is de film bij wijlen erg geestig. Antwoordt zijn dode vrouw als Boonmee vraagt, hoe het daar allemaal uitziet in het hiernamaals: "de hemel is overgewaardeerd." Niet alleen grappig, we geloofden haar bovendien.

E-MaN

Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives werd vertoond bij ElaN Filmavonden op 15 november 2010. Het interview van David Verdeure met Weerasethakul, vindt u terug op www.elanfilmavonden.be

De commentaren zijn gesloten.