Blogs cinebel.be
cinebel.be | Créer un Blog | Avertir le modérateur

13-11-10

Submarino: regisseur weer boven water

submarino.jpgDe top bereiken is niets, er blijven, da's een ander paar mouwen. Vraag maar aan Kim Geybels, of aan Thomas Vinterberg. De Deense regisseur stond samen met Lars Von Trier aan de wieg van de Dogma-beweging die in de jaren '90 de ingedutte arthouse cinema een stevige stroomstoot bezorgde. Zijn debuut Festen werd een wereldhit. Daarna leek de Deen het noorden wat kwijt. Films maakte ie nog wel, maar de zalen bleven angstvallig leeg. Maar met Submarino komt Vinterberg weer boven water. Net als in Festen dissecteert hij meticuleus de onderlinge relaties van een getroebleerd gezin. Nick en zijn broer groeien op in allerminst ideale omstandigheden. De moeder houdt meer van de fles dan van hen. Diep in de nacht stommelt ze het huis in, valt in slaap op de keukenvloer om die dan vervolgens onder te piesen. Wakker worden, denken de broers en gooien een elektrische broodrooster in de plas urine. Jawel, Submarino begint heftig en bezorgt je bijna twee uur lang nog meer momenten die je hart doen bevriezen (dat heb je met die films uit het Noorden).


De twee jochies dragen niet alleen zorg voor hun moeder, maar ook voor hun babybroertje. Een dodelijk incident met de uk zal hun leven bouleverseren en hen opzadelen met een knoert van een schuldgevoel. Vinterberg springt dan 20 jaar later in de tijd. De broers hebben elk hun eigen weg ingeslagen, of eerder een doodlopend straatje, zo u wil. Nick zit net als zijn moeder aan de fles: in een kamer met vier witte kale muren ligt hij op een kil metalig bed, te staren naar het plafond. Je ziét hem denken: wanneer stopt nu eindelijk eens dat gedwarrel in mijn hoofd? De enige (seksuele) troost vindt hij bij zijn buurvrouw (de en-dan-is-er-koffie-scène is onweerstaanbaar grapppig).

Nicks broer (Vinterberg geeft hem geen naam) is intussen zelf vader geworden maar zit aan de heroïne. Om aan zijn spul te geraken doolt en dealt hij in de grauwe achterbuurten van Kopenhagen. 's Avonds spuit hij zich naar een andere wereld, de dood van zijn broertje vergetend. Probleem is dat hij ook zijn eigen zoontje vergeet. De scène met de uit zijn roes ontwakende vader die met zijn ogen op half zeven zijn zoontje voor de tv in slaap ziet liggen, slaat zondermeer groeven in je ziel.

Submarino is een diepduister drama over broederliefde en het onvermogen om deze in daden om te zetten. Het - weliswaar minieme - lichtstraaltje dat Vinterberg aan het eind van de film laat doorschemeren, is dan ook meer dan welkom.

E-MaN

De avant-première van Submarino was te zien bij ElaN Filmavonden in TheRoxyTheatre op 1 november 2010.
Meer info op www.elanfilmavonden.be

De commentaren zijn gesloten.