Blogs cinebel.be
cinebel.be | Créer un Blog | Avertir le modérateur

04-07-10

ElaN Filmavonden in Cannes (2): Veteranen aan de macht

cannes.jpgCannes is vaak een wereld van contrasten. Het ene moment staar je met starre ogen naar een starlet op het strand, het andere zit je in een donkere zaal te turen naar een film die je compleet van de wijs brengt. Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives van de Thaise regisseur Achipatpong Weerasethakul is één lange droomtrip vol mysterie en magie die je na afloop helemaal onthutst in je bioscoopzetel achterlaat.


Als koeien naar een trein zaten we te kijken hoe Weerasethakul achtereenvolgens een waterbuffel op wandel, aapgeesten met reflecterende rode ogen, een copulerende meerval en een monnik onder de douche de revue laat passeren, om dan te eindigen met een vrolijk muziekje van een Thaise versie van Zornik. Zéér, zéér vreemd, allemaal, op het bezwerende af. En géén idee waar Weerasethakul het bij wijlen over had, maar fascineren deed het wel. Hoedanook, hoed af voor juryvoorzitter Tim Burton die het lef had om dit hermetisch hoogstandje te bekronen met de Gouden Palm.  

Nog een Aziatische prent die ons helemaal deed verstillen, was Poetry van onze favoriete Koreaan (en ex-minister van Cultuur) Lee Chang Dong. Na Secret Sunshine voert hij alweer een vrouw op die zo haar eigen besognes heeft. Deze keer is oudje Mija aan de beurt. Het geheugen wil niet altijd mee en haar kleinzoon misbruikte een meisje dat nadien de hand aan zichzelf sloeg. In een avondcursus poëzie vindt ze de schoonheid en de troost die contrastreert met de rauwe werkelijkheid om haar heen. Het verhaal heeft soms het tempo van een schildpad met reuma maar het geduld wordt meer dan beloond. De morele dilemma's die Mija krijgt voorgeschoteld, kruipen langzaam maar zeker onder je hersenpan. Poetry werd beloond met de Prijs voor het beste scenario. Knap van Lee Chang Dong, we zien het Bert Anciaux hem niet nadoen.  

Twee jaar geleden wist de Hongaar Kondrul Mondruczo met zijn minimalistisch incestdrama Delta de hoofdtabel van Cannes te halen. Dit jaar lukte het 'm weer. In Tender Son brengt hij in de vorm van een 17-jarige jongeling Frankenstein tot leven. Een versie die tot nadere beschouwing niet zo héél ver afwijkt van het origineel van Mary Shelley (die n.b. haar verhaal destijds schreef op 19-jarige leeftijd!). Voer voor filmanalisten, dat zeker (na afloop hingen we aan de lippen van David Verdeure, de Frankenstein van ElaN Filmavonden), maar toen we de hoofdfiguur in een mistig sneeuwlandschap zagen verdwijnen, konden we niet anders dan besluiten dat Tender Son een al bij al koude en kille indruk naliet.

"My life is like a French movie. Nothing ever happens!", aldus de depressieve Boris in Whatever Works van Woody Allen. Telkens als wij ons in de bioscoopzetel neerploffen voor een Franse film, denken we aan die quote. Graag maken we uitzondering voor filmveteraan Bernard Tavernier. 70 is ie bijna, maar nog steeds weet ie te boeien, o.a. met misdaaddrama's Coup de Torchon en In The Electric Mist van vorig jaar. In Cannes verraste hij ons met La Princesse de Montpensier, een middeleeuws kostuumdrama van 4 hoofse mannen die naar de gunst dingen van een jonge, mooie en gefortuneerde prinses. Maar hier geen irritant gepsychologiseer van de protagonisten zoals we dat gewoon zijn van Taverniers collega's-landgenoten. La Princesse de Montpensier is een krachtige vertelling over liefdesrivalen die geregeld de degens kruisen en achter hoekjes en kantjes van een kasteelerker onder de rokken zitten te frutselen van de prinses in kwestie. Leuke tijden, die middeleeuwen!

Nog zo'n filmveteraan die ons geheel bij de lurven wist te vatten was Mike Leigh. Na Naked en Secret and Lies hadden wij de intussen 66-jarige Brit al bedacht met de titel van The People's Filmmaker. Ook met Another Year schetst hij een tegelijk roerend en ingetogen portret van een kringetje mensen met elk zo hun muizenissen. Te beginnen met Mary, een ouwe vrijster die - wellicht net daarom - meer glazen wijn tot zich neemt dan wij in Cannes films hebben gezien. Ook Ken is een verteerde ziel die graag plaatsneemt achter het drankorgel. Alletwee zijn ze vrienden van het gelukkige koppel Tom en Gerri (sic!) bij wie ze te pas en te onpas komen uithuilen. Omdat Leigh tussen al die tranen door ook enkele vrolijke noten plaatst, flitste Another Year voorbij onze ogen voordat we er erg in hadden. Net zoals het ware leven dus. Point made, Mike.

A la prochaine!,
E-MaN 

 

De commentaren zijn gesloten.