Blogs cinebel.be
cinebel.be | Créer un Blog | Avertir le modérateur

29-01-09

Het ElaN Filmavonden Jaaroverzicht 2008, deel 3

SEPTEMBER

September is bij ElaN Palmmaand (schol!). Want met Gomorra en Entre Les Murs maken zowel de zilveren als de gouden Palm van Cannes hun opwachting. 


SEPTEMBER

September is bij ElaN Palmmaand (schol!). Want met Gomorra en Entre Les Murs maken zowel de zilveren als de gouden Palm van Cannes hun opwachting. In het (anti-)maffiaportret Gomorra volgen we de Camorra-clan die in en om Napels via en ook wel op slinkse wegen dood en verderf zaaien. De grote verdienste van Gomorra is dat het door Hollywood geschapen 'maffia romantica'-beeld volledig wordt ontkracht. Hier geen mannen met deukhoed en onkreukbaar Bossi-pak die, sigaret in de mondhoek, murmelend vanachter een mahoniehouten bureau onkiese zaakjes regelen. Nee, Gomorra is the real stuff en zeker niks voor koorknaapjes. Want die worden genadeloos neergemaaid door nietsontziende bendeleden met een geweten dat nog minder voorstelt dan onze favoriete voetbalploeg (Racing Genk, ja) . Het afmaken gebeurt bij voorkeur in het solarium, godbetert. Gomorra brengt dus niet bepaald het zonnetje in huis, maar is wel essentiële cinema.
Wat ook gezegd kan worden van Entre Les Murs. Een meesterlijke film over een multicultureel klasje, ergens in de banlieues van Parijs. Leraar Fran
çois struikelt inauguratie-gewijs over enkele woorden en scheldt per ongeluk een leerlinge uit voor petasse (del). Commotie, of course, in het klasje. Maar wàs die heibel echt wel nodig? Een klein voorvalletje dat regisseur Laurent Cantet aangrijpt om meteen het gehele onderwijssysteem in vraag te stellen. Oftewel, hoelang moet je een kabaalmakende klas met allemaal jonge Bert Anciauxtjes dulden vooraleer de roe boven te halen? Wel, wij weten het wel!

OKTOBER

Watjes als we zijn, zeggen we het luidop: Colin Farrell is gewoon een bij uitstek coole gast, voilà. In Cassandras Dream ging hij al in slome pas en nauwelijks met de ogen knipperend zijn noodlot tegemoet. In de gloedvolle en schromelijk onderschatte thriller In Bruges doet hij dat huzarenstukje nog eens fijntjes over. Dit keer met een joint in de ene en een hoertje in de andere hand. Dàt zijn dus de tussendoortjes die Colin zich laat welgevallen. Terwijl wij het moeten stellen met een Milky Way, watjes als we zijn
Tijdens de wonderlijke western 3:10 To Yuma schoven we onze Stetson wijd over ons voorhoofd om toch maar niks te missen van al dat geweld(ad)igs dat regisseur James Mangold ons als een bord haver voor een paard voorschotelde.
Over voorschotelen gesproken, de Braziliaanse culinaire film Estomago bestempelen wij als
één van dé revelaties van afgelopen jaar. Nietsnut Raimundo schopt het dankzij zijn onvermoede kooktalenten tot topkok. Zijn lekkernijen brengt hij aan de man bij het hoertje Iria die in ruil graag bereid is om in natura terug te betalen. Verbaast het u dat wij meteen na de film een kookboek ter hand namen?

NOVEMBER

Compleet van je sokken geblazen worden. Als Genk-supporter lopen wij dezer dagen niet meteen het risico dat dit ons overkomt. Gelukkig hebben wij ook een leven daarnaast. En zo geschiedde dat we de film Hunger met de voeten bloot en ons ergens hoog in de Roxy-nok bevindend, zaten te bekijken. Hunger vertelt het waargebeurde en schokkende verhaal van IRA-hongerstaker Bobby Sands die op 27-jarige leeftijd het leven laat. Net zo oud als Jim Morisson, Janis Joplin, Jimmy Hendrix en Kurt Cobain. Ironie van het lot, dit Klavertje Vier van de rock 'n-roll had juist tevéél van het goede wat deze wereld te verschaffen heeft in het lijf Nog meer dan het verhaal, verblufte Hunger door zijn cinematografische kwaliteiten. Regisseur en videokunstenaar Steve McQueen treft met lange shots het gevangenisleven dusdanig raak dat wij even de neiging hadden naar onze enkels te tasten om te checken of er geen loden bal aan vasthing. Minstens even in- en aangrijpend was de animatiedocumentaire Waltz with Bashir. Daarin kijkt de Israëlische regisseur Ari Folman terug op zijn militaire dienst in Libanon in 1982, een periode waarin christelijke milities een slachting aanrichtten in de vluchtelingenkampen Sabra en Shatila terwijl Israëlische militairen toekeken. Ook toenmalig minister van Defensie Ariel Sharon zagen we de ogen sluiten (precies het enige waar schurkige Sharon goed in is, als u het ons vraagt). Als, euh, afsluiter confronteert Folman ons met echte beelden van de slachtpartijen in Sabra en Shatilla. En ja, ook wij sloten onze ogen, maar dan wel uit deernis, dear Ariel.

DECEMBER

Die broertjes Coen, toch ! Terwijl wij tot op de dag vandaag nog hevig naar adem happen na het in januari vertoonde No Country For Old Men, hebben ze in december hun regiestoel alweer 180° omgedraaid om hun blik te richten op de Heilige Drievuldigheid die het leven draaglijk moet maken: Lachen, Gieren, Brullen. In de chantagecomedy Burn after reading zien we hoe Brad Pitt als naïeve kloot sluwe snoodaard John Malkovitch een kloot probeert af te trekken. "Niet doen...", hoorden wij iemand achter ons nog zuchten in de zaal. "Juist, wel", hoorden we dan weer de Coens vanachter het witte Roxy-doek grimmig maar geamuseerd riposteren. Want de scène tussen Pitt en Malkovitch is de aanleiding tot een reeks hilarische voorvallen die ons dichter bij voornoemde Heilige Drievuldigheid brachten.
Broederpaar, nummer 2 dan. Jean-Pierre en Luc Dardenne blijven het ook in Le Silence de Lorna vrolijk opnemen voor onze medemens in de marge. De Albanese Lorna gaat een schijnhuwelijk aan in ruil voor geld. Maar dan moet ze wel haar mondje dicht houden. Zwijggeld, het blijkt geen stuiver waard.
Gezwegen werd er allerminst tijdens
Young@Heart, een hartverwarmende muziekfilm over een kras knarrenkoor dat rock- en punkklassiekers van Dylan, Bowie, Ramones, etc. ten berde bracht. "We're on a Road to Nowhere", zongen de heren en dames, gemiddelde leeftijd 81. Young@Heart, een film met veel waarheid.

De commentaren zijn gesloten.