Blogs cinebel.be
cinebel.be | Créer un Blog | Avertir le modérateur

11-01-09

Het ElaN Filmavonden Jaaroverzicht 2008, deel 2

MEI
 
Cassandra's Dream van de New Yorkse neuroot Woody Allen kreeg in de pers een gemengd onthaal. Een Amerikaanse recensent formuleerde het als volgt : "Cassandra's Dream is a pile of cow shit that puts cow shit to shame." Nou..., zo bruin willen wij het niet bakken. Integendeel!  Allens derde film vanuit Londen over 2 broers die er eentje moeten omleggen voor een pak duiten, hakt er mischien niet zo in als Match Point, maar bevat toch - zoals altijd bij Woody - genoeg Griekse tragedie-elementen om nog eens stil te staan bij de Grote Vragen des Levens. Zoals bijvoorbeeld net na de film bleek : wat zullen we drinken ? Palm of Duvel?
Van Londen gaat het naar de kille straten van Dublin. In het uiterst charmante Once krijgen we te maken met een straatmuzikant die verliefd wordt op een Tsjechisch bloemenverkoopstertje. Once ontbolstert zich als een Chaplinesk verhaal waarbij terzelfdertijd alle clichés over ldvd zorgvuldig omzeild worden. Chapeau!
Een van de absolute hoogtepunten van het afgelopen jaar komt recht uit Rusland. Zvjagintsevs The Banishment is een van pure poëtische schoonheid doordrenkte vertelling over ontrouw in een relatie en de keuze die zich daarbij opdringt: moord of vergeving? Als ik u vertel dat een - iets minder poëtische - breinaald de hoofdrol speelt, dan weet u meteen welke richting het uitgaat... De film, trager dan een schildpad op Valium, baadt in een soort mysterieuze geheimzinnigheid die ons terugbrengt naar de doordringende cinema à la Bergman en Tarkovski. Akelig mooi.


JUNI

In The Savages doet Philip Seymour Hoffman wat hij altijd doet: schitteren. Samen met zijn zus Wendy moet Jon (Hoffman) zijn dementerende en incontinentale vader bijstaan. Een vader die in dit luierdrama letterlijk en figuurlijk met de billen bloot gaat, schoon is anders...
Een soort kille en moeilijk onder woorden brengende bevreemding maakte zich van ons meester tijdens Import/Export. De door de Oostenrijkse regisseur Ulrich Seidl empathisch in beeld gebrachte bejaarden doen je beseffen waar het leven allemaal toe dient. Of net niet. 't Is maar hoe je het bekijkt, natuurlijk.
Juni wordt gelukkig opgevrolijkt door Juno. In dit sprankelende portret debiteert het zwangere tienermeisje Juno meer rake oneliners dan er valpartijen zijn op de Damse Vaart. En, a Star is born! Viva la futura diva du cinéma: Ellen Paige!
 
JULI
 
Een van de bizarste films dit jaar was Lars & The Real Girl. De wat ne(r)derige Lars legt het aan met, stel je voor, een letterlijk nietszeggende opblaaspop. Een soort vrouwelijke Geert Lambert, zeg maar. Lars, met verve gespeeld door Ryan Gosling, gaat helemaal op in zijn pop : voert er lange gesprekken mee (nou, ja: monologen is een beter woord), neemt haar mee op de koffie  ("ook een koekje, Bianca?") en brengt haar zelfs naar het ziekenhuis alsook ten grave. Enfin, strange stuff allemaal, zo'n vrouw zonder wederwoord. De monden van de ElaN Filmavonden-leden vielen in elk geval wagenwijd open van verbazing.
Nog meer verbazing viel er te noteren bij Funny Games US van de Oostenrijkse shockregisseur Michael Haneke. Twee jonge gastjes bellen aan bij een gezin voor enkele eieren en zaaien vervolgens terreur door vader, moeder en zoontje te onderwerpen aan de meest vreemde machtsspelletjes. Het leek wel het politieke jaaroverzicht van ons Belgenlandje!  
 
 
AUGUSTUS
 
De eeuwige vraag is : The Beatles of The Stones? Ondergetekende trekt steevast partij voor Mick & Keith maar ging toch zwaar in dubio bij het bekijken van de tegelijk dromerige en goed gedocumenteerde Beatles-musical Across The Universe. Plots lagen The Strawberry Fields er gewéldig bij terwijl die Blackbird ook bij ons in de keuken wel eens een deuntje mag komen fluiten : Blackbird, bijvoorbeeld.
Franse films, het is zoals het geweld in Gaza : wij sluiten er graag de ogen voor. Maar niet zo bij Il y a longtemps que je t'aime. Zelden zo een ingehouden tragiek gezien in de overigens fraaie ogen van hoofdrolspeelster Lèa (Kristin Scott Thomas). Zoals je een ui van zijn vellen ontdoet, ontsluiert schrijver-regisseur Philippe Claudel beetje bij beetje het verschrikkelijke geheim dat Léa met zich meedraagt. Met, net als bij de ui, tranen tot gevolg.  
Tranen met t(ui)ten zagen we ook bij hoofdfiguur Mladen in het achteraf flink aan de ribben klevende The Trap. Mladen pleegt een moord om de verzorging van zijn ziek zoontje te betalen. Waarop hij spontaan vol schuldbesef de eerste noten van Elvis' Suspicious Minds aanheft: "We caught in a trap." Een somber noodlotsdrama als afsluiter van de zomer. Van timing gesproken ! 
 
Weldra deel 3

De commentaren zijn gesloten.