Blogs cinebel.be
cinebel.be | Créer un Blog | Avertir le modérateur

28-12-08

Het ElaN Filmavonden Jaaroverzicht 2008, deel 1

Hoezo, 2008 een annus horribilis? Vraag het eens aan Hoffenheim, Mireille Schreurs of ElaN Filmavonden. Zij zullen alledrie beamen dat ze er alleen maar op vooruit zijn gegaan.

Een gemiddeld bezoekersaantal van 75, 16 First Looks op 52 vertoningen en een geslaagde viering van ons 5-jarig bestaan. Het zijn maar enkele facts & figures die aangeven dat ElaN Filmavonden geen ouwe krokodillen nodig heeft om de boel draaiende te houden.

Zoals gewoonlijk volgt hier het ElaN jaaroverzicht in drie delen. Partie 1, c’est parti!


JANUARI

ElaN Filmavonden vangt aan met de beroemdste kin in Kinoland. In Atonement (verfilming van het gelijknamige boek van fenomeen Ian McEwan) speelt Keira Kneightly een smachtende dame die niet op haar mondje is gevallen. Net zoals Philip Seymour Hoffman die - what's new? - een glansrol neerzet in Before The Devil Knows You’re Dead. Het is de 83-jarige Sydney Lumet die naar verluidt ijlings uit Disneyland werd geroepen om de film te regisseren.
Film nummer 3 is de First Look van No Country For Old Men. En nu weten we het! De gebroeders Coen hebben de dichtstbijzijnde pruikenwinkel overvallen! Hoe anders het bizarre kapsel van Anton Cigurh (Javier Bardem) verklaren, alsook dat van Brad Pitt in Burn After Reading later op het jaar. Afijn, No Country For Old Men (donkerder dan de onweerswolken die boven in ons land hangen) stelt ons voor een probleem. De Coens leggen namelijk de lat zodanig hoog dat ElaN Tia’s hulp zal moeten inroepen om dit jaar beter te doen. Bijna lukt het ons met Eastern Promises: een stomende thriller over de Russische maffia in Londen. En dan speelde Abrahamovitch nog niet eens mee !

FEBRUARI

Februari is oogstmaand. Ook bij ElaN Filmavonden. Want zowel prijsbeesten I’m Not There als There Will Be Blood staan op het programma. I’m Not There is misschien wel hét meesterwerk van het afgelopen ElaN-jaar. Todd Haynes voert 6 personages op om Bob Dylans leven te schetsen. Onder hen een negerjongen van 10 (!). Die wij meteen tot Zwarte van het Jaar bombarderen. Sorry, Barack.
There Will Be Blood, dan. Een filmische tour de force van regisseur Paul Thomas Anderson, even krachtig als de oppositionele bulderstem van ene Dedecker. Acteur Daniel Day Lewis wordt volledig terecht bedacht met een Oscar. Resultaat is wel dat wij nooit meer met een gerust gemoed een bowlingbaan binnenstappen, laat staan er een milkshake bestellen…
Nog een hoogtepunt in februari is het Australische mea-culpa-aan-de-Aboriginals-drama Jindabyne.

MAART

Gelàchen dat we hebben. In het Tsjechische pareltje I Served the King of England wordt ober Jan verliefd op een vrouw die weg is van Hitler. Jan is zo in de ban van haar dat hij zich zelfs een Hitler-look aanmeet. Mànnen...
Ook leuk, The Darjeeling Limited van wacko Wes Anderson loodst 3 van elkaar vervreemde broers (Owen Wilson !, Adrian Brody !, Jason Schwartzman !) na een compleet geschifte treintrip doorheen India. The Darjeeling is uiteindelijk zo origineel dat ie niet in een vakje, laat staan in een treincompartiment kan worden ondergebracht. En over treinen gesproken. This Is England (een skinheadportret van kale knikker Shane Meadows) deed ons bijwijlen denken aan Trainspotting. Op naar de volgende halte ! Het ronduit fascinerende Into The Wild van Sean Penn wordt vertoond tijdens onze lustrumviering. Into The Wild vertelt het waargebeurde verhaal van de 22-jarige backpacker Christopher McCandless die de beschaving de rug toekeert en 'on his own' richting Alaska trekt. Daar vindt hij rust maar ook de dood. Een pijnlijk prachtige parel.  

APRIL

Wij werden al deftig dooreengeschud door Gegen Die Wand. Maar Fatih Akins opvolger Auf der anderen Seite blies ons hélemaal van de sokken (om uiteindelijk Gegen Die Wand te belanden). De Turks-Duitse regisseur legt zoals gewoonlijk de kijker het multiculterele vraagstuk voor. Maar het drammerige van Gegen Die Wand maakt in Auf Der Anderen Seite plaats voor emotie en ontroering. Alsof Akin zijn bokshandschoenen op de filmset inruilde voor een paar fluwelen exemplaren. De film tekent meteen ook voor één van de hartverscheurendste scènes van het jaar: Hannah Shygulla (intussen 71!) die het in een eenzame hotelkamer op een krijsen zet na de dood van haar dochter. 
Nog meer schrijnend familieleed in de concertfilm Berlin. Lou Reeds legendarische songcyclus van een Berlijns junkiekoppel kerft een definitieve kras op onze ziel. Wat ons tevens oplucht: dat we namelijk een ziel hèbben. Thanks, Lou! 
Nog in april: de spionagethriller Lust, Caution van Brokeback Mountain-regisseur Ang Lee waar we uiteindelijk meer seksscènes noteerden dan dat Leterme blunderde dit jaar. Tel maar uit ! 

Weldra, deel 2.

De commentaren zijn gesloten.