Blogs cinebel.be
cinebel.be | Créer un Blog | Avertir le modérateur

18-11-08

Hunger : Bobby tot op het bot

hunger-1.jpgWe geven het toe. Voor de film Hunger hadden we voor alle zekerheid onze arty farty-detector Fabricio (naar ene Jan Fabre) bovengehaald. In de regisseursstoel zat namelijk beeldend kunstenaar Steve McQueen. En die kunstenaars van tegenwoordig… Verder dan omgebouwde pispotten en tegen het plafond geplakte kevers of plakjes ham (u kiest zelf maar) lijkt hun actieradius niet te reiken. Om maar te zeggen, Fabricio is ons al goed van pas gekomen in het SMAK of het Paleis voor Schone Kunsten in Antwerpen. En dan zwijgen we nog over Peter Greenaway. Welke film hij ook draait, onze Fabricio gaat steevast in het rood.

Maar tijdens Hunger heeft ons toestelletje nauwelijks een kik gegeven. De film is dan ook een waarachtig en tegelijkertijd onthutsend portret van IRA-hongerstaker Bobby Sands en zijn kompanen in de gevangenis van Maze in Noord-Ierland.

Waarachtig omdat Steve McQueen vooraf alle betrokken partijen van het IRA-protest is gaan interviewen. De familieleden, vrienden en nabestaanden van de vrijheidsstrijders of terroristen (u kiest zelf maar) etaleerden er allen eenzelfde soort vastberadenheid . En het is die vastberaden trek die ook als een rode draad doorheen Hunger wordt getrokken. De gevangenen van Maze weigeren namelijk consequent kleren te dragen en omhullen zich enkel met een deken ('blanket protest'). Bovendien smeren ze de gevangenismuren vol met hun eigen uitwerpselen ('dirty protest'). Nee, met die IRA-jongens is zelfs Kerstmis vieren, kwaad kersen eten.

Maar bovenal is Hunger een regelrecht onthutsende film. Dit omdat Steve McQueen alle filmregels aan zijn laars lapt (éven begon Fabricio te trillen). Zo valt er in de eerste 40 minuten nauwelijks een onvertogen woord. McQueen laat vooral het beeld, euh, spreken (de cipier in de sneeuw!, en nooit eerder zagen we iemand mooier een celgang dweilen). Ook hoofdrolspeler Bobby Sands verschijnt pas laat op het toneel. Maar de atypische narratieve structuur vormt geenszins een obstakel. Integendeel, door eerst een gevangenisbewaker en daarna twee medegevangenen op te voeren, slaagt McQueen erin om de kijker bijna letterlijk binnen te loodsen tot in de enge celkamers (op de eerste rij zagen we dan ook iemand een wasknijper uit zijn zak halen).

De beklemming kwam ons nog meer tegemoet als McQueen ons getuige laat zijn van Bobby Sands’ fysieke aftakeling. Maak kennis met acteur Michael Fassbender die als Bobby tot op het bot gaat en beenhard elke gram voedsel weigert. Tot de dood erop volgt. Die vastberadenheid, weet je wel.

Hunger oogstte in Cannes een 20 minuten durende staande ovatie. Net zolang als de scène waarbij Bobby Sands en een sympathiserende priester aan tafel face-to-face de voor- en tegens van de hongerstaking afwegen. McQueen wilde het effect creëren van de toeschouwer die naar een tennismatch kijkt. Wij weten het ondertussen wel. Steve McQueen – Jan Fabre : 6-0, 6-0.

E-MaN

Hunger werd op 3 november in avant-première vertoond tijdens ElaN Filmavonden.

 

 

 

 

17:19 Gepost in Recensies | Permalink | Commentaren (0) | Tags: hunger, steve mcqueen

De commentaren zijn gesloten.